Bevallingsverhaal deel 1

Ons bevallingsverhaal deel 1
27/05/2020


De ochtend was ik terug wat vroeg wakker ik had pijn in mijn voeten. Straks terug babydate maar eerst even aan de monitor. Dat hebben we nog nooit gehad benieuwd wat dit zal zijn. 
Nog even op het gemak om 11 uur aan de monitor.
Plots beetje laat aan ik was bijna mijn urine vergeten.

Het is lang geleden dat ik nog controle heb gehad in het ziekenhuis mijn bloeddruk wordt genomen en ik wordt gewogen. Mijn urine wordt gecontroleerd. Nu even wachten in de wachtzaal iedereen zit zo ver uit elkaar met mondmasker. Het is allemaal toch een rare en bizarre tijd. 
Ik heb toch wel wat zenuwen. Gelukkig valt het weer heel goed mee zodat ik open schoenen kan aandoen want mijn voeten doen pijn door het vele vocht. 


Ik wordt geropen door de assistente en wordt naar het kabinet van een dokter gebracht die er niet is. Ik wordt aan de monitor gelegd. Wat een fijn gevoel jou hartslag zo horen het is heel fijn hier naar te luisteren. En erg genieten ook.
De assistente komt plots sneller terug dan ik had verwacht.


Nu terug even wachten op de arts. En we weten dat dit in het ziekenhuis altijd langer kan duren of bij hem thuis maar we hebben geduld.
Uiteindelijk worden we binnen geropen. Hij kijkt mij aan en ziet dat ik terug veel ben bijgekomen en dat ik ondertussen heel veel vocht aan het ophouden ben. Hij heeft wat te doen met mij. Maar uiteindelijk klaag ik niet. Is vooral genieten jou dicht bij mij ook al heb ik ondertussen veel last van allerlei dingen.


Ik mag me klaarmaken voor de echo. De monitor was in orde heel fijn dit te horen. Maar plots zegt hij dat mijn urine niet goed is dat er al 2 ++ zijn. Ik bevestig van dit is niet goed. Maar weet zelf niet echt wat dit goed betekent of hoe ernstig dit uiteindelijk is. 


Hij blijft nog even weg en is daar dan. ‘We gaan de zwangerschap moeten stop zetten’ Ik wist even niet goed wat ik hoorde. Dit wilde ik nog niet ik was hier nog niet klaar voor. En dat kleine meisje in mij ook nog niet. Ze was wel voor op groei maar was nog steeds niet ingedaald. 
Ik kon het allemaal moeilijk vatten en liet alles op mij afkomen.
Je hebt waarschijnlijk zwangerschapsvergiftiging we gaan nog een bloedafname doen en nog een extra urineondezoek.
De kans is wel heel groot dat het een keizersnede zal worden. 


Eerst even kijken, helaas was ons meisje nog steeds niet ingedaald. Wel heel goed voor op groei haar hoofd werd al geschat op 42 weken ik was 36+6 die dag. 
We konden enkel nog maar haar achterhoofd zien ze had haar al gedraaid ze keek ondertussen al naar mijn rug. 
Ik was vrij emotioneel en liet alles wat op mij afkomen. De arts belde naar materniteit dat ik deze namiddag zou binnenkomen voor opname. Alles gebeurde zo snel ik wist zelf heel moeilijk hoe ik over alles moest denken.  
Er werden terug papieren opgemaakt voor het labo. Ga nu maar eerst nog even naar huis om je gerief te maken en je hond te knuffelen maar kom erna terug je moet echt blijven kan niet meer thuis blijven.
Had je echt niets door vroeg hij. Nee zei ik, ik was gewoon zo dankbaar zo blij voor ons kleine wonder dat ik alles als normaal er gewoon bijnam met plezier zelf. Het was allemaal zo overweldigend.


Ik kreeg ook nog papieren mee voor een covid test dit zou op de afdeling gedaan worden eenmaal ik zou toekomen. Deze avond kom ik zeker nog eens langs zei de arts. Daar was ik wel blij om. 

Beetje overweldigend door de emotie ging ik weg; Ik belde Glenn op toen ik aan de ingang van het ziekenhuis was hij begreep mij niet. Ik werd wat kwaad heb dan gezegd kom gewoon naar huis ik stond even bijna te huilen. 

Ik ging naar de bloedafname gelukkig was het degene die heel vertrouwd was gedurende de voorbije jaren. Daar was ik wel heel blij voor.  Ze stelde mij ergens wel gerust ze is bij al haar kinderen moeten bevallen met een keizersnede. Je bent nu al zo ver dit zal het ook niet maken.
Maar ik kon dit moeilijk plaatsen ik wou zo graag zo spontaan en natuurlijk mogelijk bevallen. Daar was ik niet voor klaar. 
Ze haf mij nog wat moed en ik vertrok naar huis.


Ondertussen was Glenn al thuis en ik vertelde wat er precies was gebeurd. ik maakte mijn valies klaar deze voor ons meisje stond al een tijdje klaar. Deze had ik al met veel liefde ingepakt mijn valies nog niet. Ik zocht alles bijeen om te kunnen vertrekken.
Snel nog iets uit de diepvries gehaald om te eten en nog even afscheid genomen van Pongo. 
Nog enkele telefoons zoals de hospitalisatie, de vroedvrouw en de afspraken die gepland stonden de komende dagen te annuleren. 
We waren klaar om te vertrekken naar het ziekenhuis 


Ik belde even nog de materniteit op omdat dit nu eenmaal de procedure is met covid. Maar ik mocht gewoon via onthaal mij inschrijven gezien ik daarjuist nog op controle ben geweest bij de arts en geen symptomen van covid vertoon. 
Ik mocht kiezen voor een eenpersoons of tweepersoons kamer. Ik koos voor een eenpersoons kamer omdat dit op materniteit net iets anders is dan op een gewone afdeling.

 
Aangekomen in het ziekenhuis kon ik mij inschrijven en werd er mij een kamer toegewezen. Even tot rust komen. Kort erna kwam de vroedvrouw met aller hands vragen. Werd de covid test gedaan. En werd de monitor terug bevestigd maar ook de bloeddrukmeter die elke 5 minuten mijn bloeddruk zou controleren. 
Dit werd tegen de avond nog eens opnieuw herhaald. Ik had een warm gevoel bij alle vroedvrouwen. Ik had mijn boek mee en probeerde nog wat te lezen maar het was moeilijk ik zat heel veel te denken als je zo alleen in een ziekenhuiskamer bent denk je vooral veel.


Tegen 21 uur kwam de arts langs.
Hij zei mij ook dat ik overmorgen zal moeten bevallen morgen is hij niet aanwezig.
Ze zullen het morgenavond in gang steken hij zal het niet zijn want hij is er niet maar het is ook een arts die ik ken. De arts waar ik vroeger bij ging voor ik werd doorverwezen naar onze fertiliteitstarts. 
We zullen je alle kansen en mogelijkheden geven die er zijn. Maar er zal meer dan 50% kans zijn dat het keizersnede zal worden. De kans is heel groot.
Het is een grote kloeke baby die ook nog niet is ingedaald.

Morgenavond zullen ze een ballon plaatsen die je baarmoederhals zal doen verweken. Normaal kunnen ze hier ook pillen voor geven maar die zijn er momenteel niet.
Ik zeg je dit al liever dat de kans groter is op keizersnede zodat je niet te teleurgesteld bent. Dit ben ik al en heb dit ook zo gezegd.
Ik had het hier ergens heel moeilijk mee. 
Ik had een bevallingsplan gemaakt.
Enkel in uiterste nood inleiding, epudrale….
Alles zo natuurlijk en zo spontaan mogelijk.
Maar als je pre eclampsie hebt kan het niet anders en moet er gewoon heel snel gehandeld worden. Dit is gevaarlijk voor zowel mij als dat kleine meisje dicht bij mij.
IK heb me voorgenomen extra veel van jou te genieten nu je nog zo dicht bij mij bent. Want ik wou je zo graag nog even dicht.
Helaas heeft mijn lichaam hier anders over beslist


In mijn volgende blog lees je het vervolg hoe ik alles heb ervaren. 

Liefs Anouk

Gebroken

Eerder dan verwacht konden we terug opstarten voor een nieuwe terugplaatsing. Toen ik voor de eerste controle moest na de currutage had ik al een nieuwe cyclus en was dit ook de goede dag voor een eerste follike meting.

Deze cyclus verliep goed en dit was niet zo een lange cyclus zoals het anders vaak het geval is. Ik had wat zenuwen in verband met de ontdooiing van het embryotje want soms kan het daar verkeerd lopen. Gelukkig was dit niet het geval. Het was een heel mooi embryotje het beste uit deze hele poging het begon zelf al uit de schil te kruipen.

We hadden veel hoop mijn lichaam had al bewezen dat de innesteling kan en lukt dus we geloofden hier beide volledig in. Erna zijn we ook een weekje op reis vertrokken. De ontspanning en de zorgen eens achter ons laten het kan uiteindelijk maar helpen.

Maar door mijn testdrang begon ik de hoop dag na dag te verliezen. Testen waren spierwit ik voelde vanalles. Maar dit kwam door de medicatie. Ik bleef hopen op een laatste innesteling maar dit zelf niet. Ons beste embryotje geeft niet bij mij willen blijven.

Beide hadden we zo veel hoop dit komt gewoon heel hard binnen. En maakt ons heel onzeker over de toekomst en hoe het verder zal lopen met de resterende embryotjes. Gaat dit ooit wel lukken. De angst dat we definitief ongewenst kinderloos achterblijven wordt echt groter.

Stel dat het met deze cryo’s niet wil lukken, hoelang gaan we dan terug moeten wachten? Nu hadden we nog geluk met de wachtlijst. Ik ga er niet vanuit dat dit nog eens het geval zal zijn.

We nemen een maandje pauze omdat dit gewoon te hard is binnen gekomen en emotioneel ben ik momenteel niet sterk genoeg voor een nieuwe terugplaatsing. Eerst een gesprek bij de arts als er nog mogelijkheden zijn om de volgende terugplaatsing nog meer kans te geven. Ik moet eerst mijn geloof zien terug te vinden zodat het volgend embryotje ook alle kansen krijgt die hij/zij verdiend

Liefs Anouk

Loslaten

Ondertussen zijn we een tijdje verder na mijn currutage. Emotioneel had ik echt tijd nodig om dit te verwerken. Ik kon het niet snappen. Na zo een lang traject. Waar we eigenlijk geen kansen hadden gekregen. Omdat het gewoon niet mogelijk bleek met ICSI.

Eindelijk komen er eerlijke kansen. Eindelijk konden we zeggen onze pogingen beginnen. Nadat we er wel drie kwijt zijn. Ik had nooit verwacht onmiddellijk zwanger te zijn. Ik kon dan ook amper vatten dat het voorbij was. Na zo een rollercoaster van behandelingen onderzoeken en vooral een emotionele rollercoaster. Eindelijk goede embryos dat was voor mij extra moeilijk om het te kunnen bevatten

Maar door tijd te nemen en te luisteren naar wat ik nodig had is het mij gelukt om dit te kunnen bevatten. Ik heb vooral gedaan wat ik nodig had. Door de pijn kon ik ook even niet werken en die tijd thuis had ik meer dan nodig. Fut en energie had ik niet. De eerste tijd wou ik gewoon vooral slapen ik was zo moe. En voelde mij eigenlijk maar goed als ik kon liggen en rusten. Dan moest ik er ook niet aan denken. Maar stap voor stap heb ik me hernomen en terug wat meer proberen doen. Vooral dingen dat ik graag doe en die me tot rust brachten.

Ik had heel veel moeite met de confrontatie. Zwangere vrouwen en baby’s ik kon er echt niet bij in de buurt zijn. En nee dit is geen jaloezie want ik ben telkens oprecht blij en hun het iedereen zo hard. Maar het doet gewoon pijn. Weten wat ik kon hebben en dat dit mij gewoon is afgenomen. Mijn lege buik en anderen hun buik zien groeien het deed echt pijn. En deze gevoelens zijn zo normaal. Helaas snappen buitenstaanders dit niet en is er hier vaak veel onenigheid over geweest. Wat mij nog zo veel meer extra pijn heeft bezorgd.

Maar nu sta ik er veel sterker in. Frummeltje was gewoon een slecht embryotje die is gestopt met groeien. Ik heb het voorrecht gehad even te mogen voelen wat zwanger zijn met je doet. En daar ben ik dankbaar voor hoe kort het ook is geweest.

Ik hoop binnenkort terug te kunnen herstarten. Er liggen nog vier vechttertjes te wachten in de diepvries. En we hopen en proberen echt te geloven dat daar ons kindje zal bijzitten.

Opgeven doen we niet. Een droom daar moet je voor vechten. En soms komen dromen uit. Daar probeer ik te blijven in geloven

Liefs Anouk

Afscheid nemen

Momenteel voel ik veel verschillende emoties.

Ik voel me vooral heel leeg frummeltje is nu echt weg en dat heeft mij een enorme leegte achter gelaten. Hier ga ik even tijd moeten voor nemen om hier mee om te kunnen gaan. Hier mee te kunnen leven dat dit gebeurt is. Hoe moeilijk het nu ook lijkt ik weet dat ik dit kan.

Maar nu lijkt alles heel uitzichteloos. Het heeft precies vier jaar geduurd vooraleer we een positieve test in handen kregen. Ik ben bang dat dit weer lang zal duren voordat het ons weer zal lukken.

Ik besef ook wel dat we nu pas de juiste behandeling hebben gekregen wat ervoor nooit is gebeurd. Daar probeer ik dan ook aan te denken. Vaak komen zwarte gedachten. Stel dat het tog niet lukt met de cryo’s. Stel dat ze niet goed ontdooien, ze niet goed zullen innestelen. Stel dat we dit terug zullen meemaken.

Maar ik weet dat we alle onderzoeken hebben gehad die we konden krijgen. Onze kansen nu wel veel hoger zijn en de arts heeft er echt vertrouwen in. Ik probeer er echt ook vertrouwen in te krijgen maar soms is het moeilijk en overvalt de angst me heel erg.

Nu weet ik ook meer dan ooit op wie ik kan bouwen. De meeste wisten helemaal van niets ook niet dat we bezig waren met deze behandeling. Maar van de mensen die het wisten daar heb ik twee kanten leren kennen. Mensen waarvan ik nu weet ze zijn er gewoon voor mij en zien me graag voor wie ik ben en nemen mij er gewoon bij in de slechtste momenten die ik heb. Mensen om te koesteren en nooit meer te lossen. Van sommige wordt je echt aangenaam verrast en dat heeft een heel warm gevoel.

En nu besef ik meer dan ooit dat ik anderen volledig zal moeten loslaten. Sommige hebben nu bewezen dat ze er enkel en alleen maar zullen zijn als het goed gaat. Als zij beslissen wanneer ik me goed mag voelen en wanneer ik me mag laten gaan. Dit zijn geen goede mensen die horen niet thuis in mijn wereld.

Hier heb ik niet voor gekozen ik heb niet gekozen dat heel vaak gewoon alles verkeerd loopt en ik al heel veel pech heb gekend in mijn leven. Dan laat ik voor eens en altijd deze mensen los. Ook al zal dit andere gevolgen hebben. Maar wat zeggen ze de ene deur sluit zodat de andere kan opengaan.

Nu probeer ik terug op mijn positieve te komen en hebben we zeker een maand rust zodat mijn lichaam kan herstellen en we dit samen kunnen verwerken.

Daarna kijken we verder wat nog eventueel mogelijk zal zijn. Nu mag ik gewoon even mijn verdriet laten komen en het er gewoon laten zijn.

Liefs Anouk

Hoe geluk in één klap vervaagd

Het is even stil geweest. De poging waar we zo lang naar uitgekeken hadden konden we eindelijk starten.

Mits enkele onderzoeken maar deze waren allemaal in orde. Mijn cyclus kwam terug niet goed op gang maar zo erg was dit nu ook weer niet. Uiteindelijk met wat ondersteuning van extra medicatie lukte dit ook wel.

En het was het wachten meer dan waard waar we in het verleden slechts één slecht embryotje kregen. Hadden we nu plots 5 blastocystes in deze poging met een hele mooie terugplaatsing het embryotje maakte 40% kans op innesteling.

De rest werd allemaal mooi ingevroren. We hadden al zo veel liefde en zorg voor dat kleintje we gaven het de naam frummeltje.

Ik voelde soms wel iets maar ik wist dat dit door de medicatie kon komen. Maar door mijn testdrang kon ik zeven dagen na de terugplaatsing niet meer wachten en deed een test. Tot mijn grote verbazing zag ik twee strepen. Ik kon het amper geloven en deed dagelijks een test en ze liepen heel duidelijk op.

De dag van de bloedafname was ik wel wat zenuwachtig stel dat de waarden tog niet goed zouden zijn. Maar deze stonden heel hoog de arts was heel enthousiast en we kregen al een afspraak voor de eerste echo ook moest ik twee dagen later nog eens bloed laten trekken. De waarden waren perfect gestegen.

We liepen echt op een wolk dit was onze eerste reële kans in vier jaar en dit was onmiddellijk gelukt. Soms kon ik het nog altijd moeilijk geloven. Maar ik voelde mijn lichaam veranderen en dat maakte mij veel zekerder en gaf me echt vertrouwen. We worden mama en papa van onze kleine frummel.

Twee weken later was de eerste echo dan was ik iets meer dan zes weken het is vroeg maar we gingen wel iets zien.

Dit was zo spannend de arts zei direct je bent zeker zwanger je ziet een mooie vruchtzak maar dan zagen we niets meer. Er was geen vruchtje meer. We hebben lang en goed gekeken maar er was niets meer te zien. Dit is geen goede zwangerschap.

De arts besprak wat de mogelijkheden zijn en wat we verder gaan doen. Ik was zo in shok het was allemaal moeilijk te vatten. Mijn lichaam zegt je bent zwanger en dan zegt de realiteit dat dit niet zo is. Mijn wereld stortte op dat moment gewoon in.

Ik moest stoppen met alle medicatie en een week later terug voor een echo. Maar helaas er was niets veranderd ik hoopte op een mirakel maar dat is helaas niet gebeurd.

Nu werd er concreet afgesproken hoe het verder moet om te zorgen dat dit miskraam doorkomt. Want het komt nog steeds niet op gang. Terwijl ik hier al een grote twee weken mee loop.

Er werd ons wel gezegd dat de overige embryotjes echt wel van goede kwaliteit zijn. Tog maakt het mij wat bang.

Nu vooral eerst zorgen dat dit miskraam doorkomt en dan dit een plaatsje geven om afscheid te kunnen nemen van ons kleintje.

Liefs Anouk

Hoe ik deze moeilijke periode heb doorgekomen?

Hoe ik deze moeilijke periode heb doorgekomen?

Toen ik terug flashbacks begon te krijgen, angstaanvallen en herbelevingen was het voor mij een hele moeilijke periode.

Sommige gaven mij de raad om mij te laten opnemen in het ziekenhuis zodat ik onder begeleiding dit kon doorstaan. Maar dat wilde ik niet. Ik wist dat ik dan medicatie ging krijgen en ik weet dit lost niets op. De kans is groter dat ik terug alles zou verdringen zoals ik al die jaren heb gedaan.

Medicatie begon ik al te nemen vanaf mijn 14de telkens in periodes om de meest moeilijke dan ook te overbruggen. Dit 7 jaar lang in verschillende periodes. En het hielp zodat ik me beter en sterker voelde, maar de kern heb ik toen nooit aangepakt.

EN dit is het verschil met wat ik nu heb gedaan. Nu heb ik de oorzaak aangepakt. Gestart bij het begin wat is de oorzaak geweest dat ik psychisch mij in periodes echt niet goed voel. Van de ene depressie naar de andere depressie ben gegaan. En wat was de trigger van mijn PTSS.

En dat heb ik aangepakt op mijn manier. Door nu energetisch te gaan werken. De kern aan te nemen. Bij therapeuten geweest die mij hier ook konden in ondersteunen met tal van verschillende therapieën vond ik mijn weg terug naar mezelf.

Maar wat me ook geholpen heeft is mijn opleiding Shiatsu en Cranio sacraal Shiatsu protocol. De opleiding die ik bijna had opgegeven en niet wou verder doen. Maar de juiste mensen hebben mij de kracht en de moed gegeven om er tog voor te gaan. En daar blijf ik heel dankbaar voor.

Deze opleiding heeft mij heel veel bijgebracht in dit grote verwerkingsproces.

Ik ben er zeker nog niet, het pad is nog lang en ver. Maar als ik terug kijk sta ik al veel verder dan waar ik ooit heb gestaan. Nu weet ik zeker dat deze therapieën mij ook veel meer bijgebracht hebben.

Het is misschien een moeilijkere weg die ik heb gekozen. Een weg waarbij de confrontatie heel groot is geweest. Omdat je soms wordt getriggerd om opnieuw in herbeleving te gaan.

Maar dit was voor mij de enige juiste weg. De juiste weg in mijn genezingsproces.

Ondertussen ga ik terug gaan werken en dit gaat vrij goed. Veel beter dan ik had verwacht en daar ben ik dan ook heel dankbaar voor.

Het is misschien een trage weg met veel obstakels die ik afleg. Maar het is de juiste weg voor mij.

Liefs Anouk

Een nieuwe weg

En dan kwam de dag dat we op gesprek konden bij een andere arts een nieuwe en frisse kijk op ons dossier.

En ja wat we al lang wisten werd nu enkel bevestigd. Een eigen genetisch kindje zal nooit lukken. Dit stuk moeten we hierbij ook dan volledig afsluiten. We wisten dit wel maar nu is het zo definitief. We moeten even afscheid kunnen nemen even kunnen rouwen.

En daarna gaan we met volle moed vooruit. Voorlopig zitten we terug in een verplichte pauze en dit voelt heel dubbel. Aan de ene kant was het nodig om mijn lichaam rust te geven. Want ik moest telkens verhogen in dosis hormonen voor de IUI omdat mijn lichaam bijna hierop niet reageerde. Dus de rust is nu wel nodig.

Maar aan de andere kant elke maand dat er niets gebeurd is een maand verloren een maand zonder kansen. Want op een natuurlijke manier is het onmogelijk bij ons om ooit zwanger te worden.

Nu moeten we wachten op een lieve donor op een engel die ons zal helpen. We hopen tussen april en de zomer verder te kunnen. En dan gaan we er met volle moed voor.

We hopen dat dit zal lukken we hopen en wensen dat dit de oplossing zal zijn. Maar we gaan van niets meer uit, omdat we bang zijn om nog meer teleurstellingen te krijgen.

En ik weet die angst is niet goed. Maar na zo veel teleurstellingen en mislukkingen durf ik van niets meer uitgaan. Misschien zullen de maanden rust mij hierbij helpen om het geloof terug te vinden. Want het is een nieuwe weg dat we inslaan. Een weg die ons waarschijnlijk wel zal kunnen helpen.

Nu even wachten en blijven werken aan ons zelf. Emotioneel kan ik ondertussen verder tot rust komen en mezelf verder vinden.

Liefs Anouk

Plots werd alles duidelijk

Meestal denken mensen dat PTSS (post traumatisch stress syndroom) vooral voorkomt bij mensen die in de oorlog hebben gestaan.

Maar vaak komt deze ook voor door een heel ingrijpende of traumatische gebeurtenis in je leven. Bij mij is dit op deze manier dan ook gebeurt.

Ik ben heel blij na jaren uiteindelijk deze erkenning te hebben gekregen. Nu weet ik wat er is met mij. Dat ik die film vaak opnieuw zie en het verleden niet kan loslaten ik weet nu dit heeft hier mee te maken.

Als je iets nooit hebt verwerkt maar altijd op overlevingsmodus verder moet omdat je nu echt niet anders kunt? Dit is wat gebeurt is bij mij. Ik had een goede kindertijd. Maar plots is er zo iets ingrijpends gebeurd. Ik heb dit nooit kunnen verwerken nooit echt de kans gekregen. Voor mij was dit niet gebeurt en ik leefde in die film sommige dingen zag ik altijd constant maar opnieuw.

Kort erna veranderde mijn leven opnieuw compleet nu meer traumatisch ik was pas 10 ik kon en durfde niets doen.
En terug heeft dit gezorgd dat ik naar overlevingsmodus ben gaan leven. Ik leefde niet ik moest zorgen dat ik kon overleven.

En dan krijg je PTSS daarom ben ik altijd zo moe denk ik in het verleden zie ik die film heel vaak voorbij komen reageer ik soms totaal verkeerd reageer ik net zoals dat kleine meisje van toen die haar zelf moest beschermen.

Uiteindelijk is alles gestopt tot 2x toe omdat ik tot 2x toe zelf het lef heb gehad om hier een einde aan te maken.

Maar ik bleef op overlevingsmodus er was altijd iets zodat ik niet kon verwerken. Wat gebeurt was dat was voor mij nog steeds niet echt waar.

Tot ik bij de juiste therapeuten ben terrecht gekomen. Dit was voor onze zwangerschapswens maar plots was het voor emoties.
Alles kwam naar boven de film werd nog groter nog meer. Ik ging volledig in herbeleving ik zag alles terug voelde alles terug de angst de pijn en vooral kwam eindelijk dat grote verdriet naar buiten.

Dit heeft mij zo veel sterker gemaakt het laatste jaar ben ik misschien een hele moeilijke periode doorgegaan waar werken niet eens lukte. Maar ik ben trots op mezelf dat ik eindelijk mijn verleden heb aangepakt en hier keihard heb aan gewerkt.

De film is minder . Soms komt deze nog maar nu kan ik kijken op afstand in plaats van er volledig in mee te gaan. Ontspannen is nog heel moeilijk omdat ik nog altijd heel waakzaam ben en nog altijd in de vlucht vecht modus ben. Het is vooral mijn lichaam die hier in vast zit want ikzelf wil niet liever om gewoon eens rustig te kunnen ontspannen.

Mijn verleden ben ik stap voor stap aan het verwerken.

Soms zou je denken dat er iets speelt maar dan vergeet je naar de kern aan te pakken. Nu ben ik emotioneel veel sterker. Ik ben er nog niet maar ik voel dat ik kan loslaten.
PTSS kan veel beïnvloeden en ik hoop doordat ik hierbij aan de slag ben gegaan het positief zal zijn voor onze zwangerschapswens.

Liefs Anouk

Een terugblik op het afgelopen jaar

Het einde van het jaar is in zicht.

En als ik er naar terug kijk. Is het een heel bewogen jaar geweest.

Zowel heel positief als hele slechte en moeilijke periodes doorstaan. Onze 3de ICSI deden we in februari. Met veel hoop want ik had mijn volledige levensstijl aangepast en voelde me echt beter dan ooit. Ik was bijgekomen en mijn vitaminen en mineralen waren zich goed aan het herstellen.

Maar het bleek terug allemaal voor niets te zijn. Terug geen kans gekregen alle embryos hadden het terug begeven.

Terug een poging in de vuilnisbak zonder een kans te krijgen. We gingen snel een nieuwe poging proberen. Maar toen werd er plots veel duidelijk voor mij ik kreeg de diagnose PTSS dit is post traumatisch stress syndroom. Leven in het verleden door trauma denken dat wat toen was er nog steeds is.

We hebben hier op gaan werken en ik ben heel diep gegaan. Maar ik heb eindelijk de dingen kunnen aanvaarden en geloven die er zijn. Door terug in herbeleving te gaan heb ik ook kunnen zien wat er is gebeurd en beseft dat dit niet mijn schuld was.

Ondertussen geraak ik hier terug mooi uit momenteel. En kan en durf ik mijn verleden eindelijk aankijken. Er zijn nog altijd meer gaten dan herinneringen. Maar het is wat het is ik heb het aanvaard.

Hierdoor liep ons traject in een pauze. De 4de poging is er niet gekomen. Wel hebben we terug alles gedaan om onze vruchtbaarheid te verbeteren.

En even terug te keren op IUI. Maar we weten dat het een waterkansje is. Maar het gevoel hebben dat er iets gebeurt is echt beter.

Hierdoor hebben we ook met een beter oog naar de volledige behandeling kunnen kijken. Sinds oktober staan we op de wachtlijst eiceldonatie we zijn blij eindelijk deze stap te hebben genomen. Want de wachtlijst is lang als je geen kruisdonor kunt aanbrengen.

Maar de arts twijfelt als dit voldoen zal zijn. Hierdoor zijn ondertussen donor spermarietjes toegekomen.

Hoe onze volgende poging is weten we nog niet. Binnen drie weken hebben we een afspraak in de VUB Jette om ons daar ook op de wachtlijst eiceldonatie te zetten.

Daar zullen we met de arts bespreken wat het beste is voor een volgende poging samen met de arts waar we nu in behandeling zijn.

Ofwel doe ik 1 laatste stimulatie met volledig donorsperma. Ofwel wachten we op onze eiceldonor en gaan ze de helft bevruchten met donorsperma. Dit wordt heel spannend omdat we eindelijk verder kunnen dan met een nieuw plan. En dan hopen dat de wel een terugplaatsing zullen hebben.

Er zijn dit jaar ook veel mooie momenten geweest. Ik ben mijn opleiding humane Shiatsu gestart en ondertussen al bezig mijn mijn tweede jaar. Mijn praktijk is ook geopend en die begint heel stilletjes open te bloeien. En daar ben ik heel dankbaar voor. Ook voor de mensen die hierdoor in mijn leven zijn gekomen.

We hopen dat 2019 ons nieuwe moed en kracht zal geven voor onze volgende behandeling. En dat mijn praktijk verder kan uitgroeien tot iets heel mooi.

Liefs Anouk

2de kans in 2 jaar behandeling

Eindelijk terug een kans een kleine kans maar een kans.
2 jaar MMM en slechts 2 kansen die zelf niet groot zijn.

Als ik het zo bekijk is dit heel ontmoedigend. Telkens altijd alles ondergaan en dan is het telkens voor niets.

Maar nu hebben we een kleine kans en daar hebben we hoop op maar we blijven realistisch.

We wachten vol ongeduld 13 november af dan weten we meer wat onze volgende ICSI behandeling zal brengen.
Kunnen we het vooropgestelde plan proberen?
De volgende ICSI poging wordt lotto.
Het lijkt absurd maar we kunnen niet anders helaas. De kans is groot dat alles terug voor niets zal zijn. Daar zijn we heel realistisch in.
Maar dan weten we ook waar we staan en hoe we verder kunnen.

Een donor hebben we zoiezo nodig. Maar hoe dat zal getest moeten worden.
Een eigen kindje van ons 2 samen genetisch hebben we al lang afscheid van genomen.

Er kan altijd een mirakel gebeuren dat de IUI nu wel lukt. Maar daar gaan wij niet meer vanuit. Nu afwachten waar de donor zal nodig zijn.
Zoeken we een lieve vrouw?
Of zal een lieve man nodig zijn?
Of zal zowel de lieve vrouw die we zoeken als de lieve man nodig zijn?
Veel vragen die nu nog niet kunnen beantwoord worden.

We moeten afwachten en hopen dat alles ooit allemaal goed komt.
Nu gaat al mijn liefde en hoop naar de IUI

Want je weet nooit.
Mirakels bestaan

Liefs Anouk